Współczynnik Użytkowania (WU) to narzędzie planistyczno-diagnostyczne dla praktyk artystycznych i postartystycznych zaangażowanych społecznie, które jest dedykowane artystom, kolektywom, instytucjom oraz inicjatywom oddolnym. WU porządkuje pracę nad projektem od PROPOZYCJI przez UŻYCIE po UTRZYMANIE. W zamyśle ma pomóc w podejmowaniu decyzji o kontynuowaniu, korekcie, wygaszaniu lub transferze przepracowanych rozwiązań.
Kluczowymi ideami dla powstania tego narzędzia stały się poniższe rozważania teoretyczno-praktyczne:
– sztuka użyteczna Tanii Bruguery (Arte Útil) — nacisk na wdraża- nie i użyteczność społeczną,
– użytkowanie Stephena Wrighta — przesunięcie od widza do użytkownika,
– rzeźba społeczna Josepha Beuysa — społeczeństwo jako żywy organizm, który można i należy kształtować w sposób świadomy i kreatywny,
– epoka postartystyczna Jerzego Ludwińskiego — przenikanie sztuki i życia,
– elementy sztuki relacyjnej Nicolasa Bourriauda — projektowanie sytuacji i mikro–wspólnot.
Tworząc narzędzie kompleksowo odpowiadające na rzeczywistość w jakiej się znajdujemy WU korzysta także z horyzontów posthumani- stycznych, tak by mieć na uwadzę więcej-niż-ludzkich uczestników działania i pilnować zasady „nie szkodzić”. Rozumiejąc trwałość jako działanie „w granicach”, a także bazując na skali „w sam raz” korzy- sta z narzędzi postwzrostowych. Jednocześnie WU zachowuje rdzeń operacyjny w polu sztuki i pozostaje praktycznym narzędziem decyzji, a nie teorią samą w sobie.
Celem WU jest dostarczenie narzędzi do diagnozy, zarówno na etapie planowania jak i ewaluacji, dzięki którym możliwe będzie projektowa- nie trwalszych działań, podtrzymywanych przez lokalne społeczności po zakończeniu projektu.