Figura pojęciowa WU to sposób myślenia o projekcie jako procesie, a nie jednorazowym wydarzeniu. Zamiast skupiać uwagę na „dziele” w chwili premiery, porządkuje tok pracy i role zespołu tak, by działania podjęte w trakcie trwania projektu, nie były fasadowe, a wytwarzały rozwiązania, którymi użytkownicy będą chcieli się zaopiekować. Oś PROPOZYCJA → UŻYCIE → UTRZYMANIE działa tu jak prosta rama: najpierw nazywamy, co i dla kogo ma działać; potem sprawdzamy, jak to faktycznie żyje w rękach osób korzystających; wreszcie dbamy, by to, co powstało, miało sens i ciągłość wśród lokalnej społeczności. Kluczowe jest to, że oś nie kończy sprawy — sprzężenie zwrotne prowadzi z powrotem do PROPOZYCJI, pozwalając korygować założenia na podstawie doświadczeń.
Taka figura jest przydatna w sztuce społecznie zaangażowanej, bo upraszcza podejmowanie decyzji w sytuacjach z wieloma interesariuszami: daje wspólny język, który nie narzuca estetyki ani „jedynie słusznej” formy, lecz pomaga utrzymać sens i proporcje. Zamiast skupiać się na nadprodukcji coraz to nowszych „otwarć”, zachęca do projektowania tego, co rzeczywiście będzie używane i co ma szansę przetrwać — choćby w uproszczonej wersji, z inną częstotliwością lub z innym składem osób opiekujących się projektem. Dzięki temu figura pojęciowa staje się matrycą rozmowy: ułatwia zobaczenie całości, po- zwalając rozróżniać to, co działa, od tego, co jest tylko zapowiedzią, i przekładać wnioski na kolejne, lepiej dopasowane propozycje.
Oś działania: PROPOZYCJA → UŻYCIE → UTRZYMANIE (ze sprzężeniem zwrotnym do PROPOZYCJI).
PROPOZYCJA — sprecyzowanie możliwości użycia (co/po co/ dla kogo/na jakich zasadach).
UŻYCIE — wdrożenie i użytkowanie praktyk, potwierdzone śladami.
UTRZYMANIE — ciągłość użycia w czasie dzięki rolom, zasobom i współodpowiedzialności.